Ο Βαρουφάκης εξηγεί γιατί δεν πρέπει να φοβόμαστε την χρεοκοπία

Για μέρες τώρα βαραίνουμε τις ψυχές μας με μια μόνιμη αγωνία: Θα χρεοκοπήσει το κράτος μας; Ε, λοιπόν, ήρθε η ώρα να αγκαλιάσουμε αυτό που φοβόμαστε. Αν οι φίλοι μας οι Γερμανοί δεν έχουν πρόβλημα να χρεοκοπήσουμε, καιρός είναι να το κάνουμε. Χωρίς δεύτερη κουβέντα. Όχι ως διαπραγματευτική μπλόφα και ούτε μόνο γιατί το χειρότερο που μπορεί να μας συμβεί είναι να χρεοκοπήσουμε σε ένα χρόνο (βλ. το προηγούμενο άρθρο μου Το Πρώτο Τάνγκο στην Ευρωζώνη) αλλά επειδή ήρθε η ώρα να στρέψουμε το βλέμμα στην αισιόδοξη πλευρά της χρεοκοπίας.

Υπάρχει τέτοια πλευρά; Και βέβαια υπάρχει. Σε σχέση με χώρες όπως η γνωστή τρόικα Πορτογαλία, Ισπανία και Ιρλανδία, αλλά και η Βρετανία και το Βέλγιο, το σύνολο του χρέους μας (δημοσίου και ιδιωτικού) είναι το μικρότερο. Πως αυτό; Επειδή οι έλληνες, ως άτομα αλλά και ως ιδιωτικός τομέας, χρωστάμε πολύ λιγότερα εκείνων. Ακόμα και οι αντιπαθέστατες τράπεζές μας έχουν ένα μεγάλο συγκριτικό πλεονέκτημα: Πάνω από 150 δις πραγματικών καταθέσεων! Μιλάμε για άνω του μισού ΑΕΠ σε καταθέσεις, κάτι για το οποίο οι περισσότεροι εταίροι μας θα σκότωναν να το έχουν, που λέει ο λόγος. Αν μάλιστα προσθέσετε και όλα τα χρήματα ελλήνων που βρίσκονται στο εξωτερικό, θα δείτε ότι οι έλληνες δεν είμαστε και τόσο φτωχοί κατά μέσον όρο, κι ας έχουμε το μεγαλύτερο ποσοστό φτώχειας στην Ευρώπη (με εξαίρεση την Λεττονία).

Ως πολίτες είμαστε ελάχιστα χρεωμένοι σε σχέση με πολλούς από τους επικριτές μας στις Λόνδρες, στα Παρίσια και στις Νέες Υόρκες. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι είμαστε λευκές περιστερές. Για δεκαετίες φορτώναμε το δημόσιο με τόσο μεγάλο χρέος που το βλέπουμε πλέον να βουλιάζει μπροστά στα μάτια μας. Εδώ όμως που φτάσαμε, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Ακόμα και να αποφασίσουμε σύσσωμοι (ΣΕΒ και ΓΣΕΕ, γιάπηδες και στελέχη του ΠΑΜΕ, αστοί των βορείων προαστίων και αναρχικοί της Πλατείας Εξαρχείων) να δώσουμε ό,τι έχουμε και δεν έχουμε στο κράτος, δεν αρκεί. Αν μάλιστα το παρακάνουμε στην αλληλεγγύη προς το δημόσιο, η 'γενναιοδωρία' μας αυτή θα στεγνώσει την κυκλική ροή του πλούτου από το οποίο εξαρτάται το δημόσιο για τα έσοδά του το 2011, το 2012 κ.ο.κ.

Ποια είναι λοιπόν τα χαρμόσυνα νέα; Ότι μια πτώχευση θα αποδειχθεί σχετικά ανώδυνη. Ο λόγος διττός: Πρώτον, δεν είμαστε κατά μέσον όρο ούτε οι φτωχότεροι ούτε οι πιο υπερχρεωμένοι. Δεύτερον, όσον αφορά τα χρέη του δημοσίου, αυτά βαραίνουν εμάς, ως άτομα, πολύ λιγότερο από όσο βαραίνουν τους ξένους. Κάντε την σύγκριση με την Ιαπωνία, το χρέος της οποίας ανήκει σε Ιάπωνες σε ποσοστό 95%. Αν το Ιαπωνικό κράτος αναγκαστεί στην πτώχευση, η καταστροφή της χώρας θα είναι ολική. Κάτι τέτοιο δεν ισχύει για εμάς, καθώς μας ανήκει (δηλαδή στις δικές μας τράπεζες) μόνο το 25% του δημόσιου χρέους μας. Έτσι λοιπόν, δεδομένου ότι η πτώχευση του δημοσίου διαγράφεται ως αναπόφευκτη (εκτός αν πανικοβληθούν οι εταίροι μας αρκετά και το συνδράμουν για χρόνια πολλά, οπότε έχει καλώς), το κόστος της στάσης πληρωμών δεν θα το υποστούμε μόνοι μας.

Μα αν το δημόσιο κηρύξει στάση πληρωμών, τι θα γίνει την επόμενη μέρα; Πως θα ξανα-δανειστεί; Πράγματι, το κράτος θα στριμωχθεί. Για κάμποσο καιρό το δημόσιο θα πρέπει απλώς να ξοδεύει όσα μαζεύει από φόρους. Και γιατί είναι κακό αυτό; Να μάθει επί τέλους, αφού θα έχει ανακουφιστεί από το νταλκά των τοκοχρεολυσίων, να ζει με αυτά που εισπράττει. Π.χ. να καταγγείλει όλες τις εξοπλιστικές συμβάσεις, να συμπιέσει τους ανώτερους μισθούς (τον δικό μου συμπεριλαμβανομένου) τόσο που να καλύπτει τις δαπάνες του από τους φόρους που εισπράττει κλπ.

Οι τράπεζές μας; Θα υποφέρουν, είναι αλήθεια - δεδομένου ότι ακόμα και το 25% του δημόσιου χρέους που διαθέτουν θα παγώσει. Ναι, αλλά μην ξεχνάμε ότι το έχουν ήδη διαθέσει στην ΕΚΤ ως ενέχυρο για ζεστό χρήμα που έχουν ήδη πάρει. Και ότι έχουν πρόσβαση στις τεράστιες, κατά κεφαλήν, αποταμιεύσεις μας. Για να μην προσθέσω ότι απολαμβάνουν εγκληματικά υψηλά ποσοστά κέρδους τόσα χρόνια. Όπως το κράτος μας, έτσι κι αυτές να μάθουν να ζουν λιτά και με σύνεση όπως κάνουν χρόνια τώρα οι εργαζόμενοι των 700 ευρώ.

Επί πλέον, ο αποκλεισμός του κράτους μας από τις χρηματαγορές δεν θα διαρκέσει πολύ. Αν κηρύξει στάση πληρωμών, και ισοσκελίσει τον προϋπολογισμό του, δεν θα περάσει πολύ καιρός που παλιοί δανειστές θα αποδεχθούν νέους όρους αποπληρωμής ενός ποσοστού των περασμένων δανεικών και νέοι υποψήφιοι δανειστές (μπορεί και οι ίδιοι με τους παλιούς) θα σχηματίσουν ουρά έξω από το Υπουργείο Οικονομίας να το δανείσουν! Βλέπετε, το χρέος μας θα έχει μειωθεί τόσο που θα αποτελούμε εξαιρετική επένδυση. Έτσι είναι το κεφάλαιο - όταν οσφραίνεται ένα επικερδές deal δεν σέβεται ούτε τον εαυτό του.

Σε τελική ανάλυση, είναι λάθος μας να φοβόμαστε τόσο πολύ την στάση πληρωμών του ελληνικού δημοσίου. Άλλοι πρέπει να φοβούνται μια τέτοια εξέλιξη περισσότερο από εμάς:

. η κυβέρνηση της κας Μέρκελ η οποία θα πρέπει να διασώσει τις Γερμανικές τράπεζες που θα κλονιστούν από μια δική μας στάση πληρωμών

. η Ευρωπαϊκή Επιτροπή που θα πρέπει να δει τι θα κάνει με μία χώρα-μέλος την οποία δεν μπορεί να αποβάλει από την ΕΕ αλλά η οποία τελεί υπό πτώχευση

. οι κυβερνήσεις όλων των άλλων χωρών (πλην ίσως της Ολλανδίας και της Αυστρίας) που θα τρέμουν για το ποιος θα είναι ο επόμενος στόχος των αγορών (των οποίων η όρεξη θα έχει ανοίξει από την 'επιτυχημένη' επίθεση στο χρέος της Ελλάδας)

. οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ και της Βρετανίας (χωρών με συνολικό χρέος πάνω από 400%)

. όλοι όσοι έχουν επενδύσει στο ευρώ, είτε σε περιουσιακά στοιχεία είτε ως μέσο συναλλαγής.

Στάση πληρωμών λοιπόν! Τώρα! Με χαμόγελο και αισιοδοξία!

(Και ξέρετε ποιο είναι το ωραίο; Ότι αν πειθόμασταν να απελευθερωθούμε από τον φόβο της πτώχευσης, οι φίλοι μας οι Γερμανοί θα έσπευδαν την ίδια στιγμή να την αποσοβήσουν.)

*Ο Γιάνης Βαρουφάκης διδάσκει οικονομική θεωρία και πολιτική οικονομία στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Μεταφραση:  " ΟΙ ΠΟΥΤΑΝΕΣ ΕΠΙΜΕΝΟΥΜΕ, ΟΤΙ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΙΟΙ ΜΑΣ !!!!

Καρπίζουν μέσα μου παλιά καλοκαίρια ανάβουνε βλέμματα αλλοτινά θροΐζουν αγγίγματα Τίποτα, τίποτα δεν χάθηκε στ' αλήθεια όλα είναι εδώ, όλα είναι εδώ Μια σπίθα μόνο ανάβει πυρκαγιές στις θημωνιές της μνήμης πυρκαγιές στις θημωνιές της μνήμης Κι αν η ελπίδα το μέλλον συντηρεί η μνήμη τρέφει το παρόν το παρελθόν μας δικαιώνοντας Γιατί ό,τι υπήρξε μια φορά δε γίνεται να πάψει να έχει υπάρξει

Στίχοι: Λένα Παπά Μουσική: Χάρης&Πάνος Κατσιμίχας Πρώτη εκτέλεση: Χάρης&Πάνος Κατσιμίχας

Κατάβαση στο βυθό της νοσταλγίας.

ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΩΣΤΑ ΒΑΞΕΒΑΝΗ

ΕΠΙΣΤΡΕΦΩ εκεί πάντα τέτοιες μέρες. Σπάνια πάω ως φυσική παρουσία, αλλά επιστρέφω. Ο κήπος είναι ρημαγμένος από τις βροχές, μυρίζει καμένο ξύλο την ώρα που περνάω την οξώπορτα, τα πεζούλια είναι φρεσκοασβεστωμένα, η γλιτσίνια γυμνή είναι πιο όμορφη.

ΔΕΝ ΕΧΩ ΣΑΚΙΔΙΟ, δεν έχω αποσκευές. Έτσι ελαφρύς βηματίζω πάνω στο πλακόστρωτο, ψάχνοντας κάποια ίχνη από εκείνη την παιδική αθωότητα που υπήρξε τόσο ένοχη. Κάνει γλυκιά ψύχρα. Οι αναμνήσεις πάντα έχουν θερμοκρασία συντήρησης. Είναι ο λόγος που ανατριχιάζουμε σε περιβάλλον μνήμης.

ΕΠΙΣΤΡΕΦΩ, ΠΙΣΤΕΥΟΝΤΑΣ πως μπορεί κάτι να σώσω παραδίδοντάς το σε παλιές εικόνες και αρχαία ανθρωπιά. Ένα πέτρινο σπίτι, ο πατέρας μυρίζει χώμα, η μάνα Jet με θαυματουργούς κόκκους που της κάνουν κομμάτια τα χέρια, στο ντουλάπι είναι κρυμμένα τα γλυκά στο πιο ψηλό ράφι, και σε κάποιο βιβλίο είναι σίγουρα κρυμμένο ένα ραβασάκι παιδικού έρωτα. «Μαρία, Άννα, Αγγέλα, σ' αγαπώ. Εσύ;».

ΟΙ ΑΝΤΡΕΣ ΣΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ πίνουν ούζο και μιλάνε για πολιτική. Η μυρωδιά του γλυκάνισου αρωματίζει τα πάθη, κάποιος ρίχνει λάδι και ρίγανη πάνω σε καυτό ψωμί, η γεύση της αλατισμένης πατάτας απ' τον κάμπο, οι ελιές πικρές, οι γυναίκες με τη γλύκα της μάνας.

ΕΠΙΣΤΡΕΦΩ. Στις μπερδεμένες εικόνες χωρίς συνοχή, μόνο με αίσθηση. Της ασφάλειας, της αγάπης, της υπόσχεσης. Στα πρόσωπα που γελάνε ή που συνοφρυώνονται, αλλά το κάνουν με ειλικρίνεια. Στα σοκάκια ενός χωριού με σκαμμένες γριές που λένε ιστορίες, με νταβραντισμένους γέρους που υπονοούν περισσότερα απ' όσα λένε.

ΠΑΩ ΕΚΕΙ ΝΟΗΤΑ τέτοιες μέρες, όχι για ν' αντιστρέψω τον χρόνο, αλλά για να του δώσω ουσία. Ο χρόνος μπορεί να είναι και αλλιώς. Γήινος. Και η νοσταλγία μπορεί να μην είναι ένα μνημόσυνο, αλλά η ταινία της ψυχής σου.

ΔΕΝ ΞΕΡΩ τι απ' όλα νοσταλγώ. Την ασπρόμαυρη τηλεόραση με το σεμεδάκι, τα παπούτσια Ελβιέλα, τη σοκολάτα ΙΟΝ, το παγωτό ΑΛΦΑ, την αλάνα γεμάτη πέτρες και φωνές, τις μουσικές από το πικάπ με τις γρατζουνιές του χρόνου; Και γιατί;

ΟΤΑΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΕΓΑΛΩΝΟΥΝ, κρατάνε κάπου κρυμμένα τα προσωπικά τους καταφύγια. Σπηλιές μνήμης που μέσα τους μπορούν για λίγο να ζήσουν ασφαλείς, μέχρι να εκτεθούν και πάλι στην αντιξοότητα του παρόντος χρόνου. Μοιάζει με αυταπάτη, αλλά είναι ένα πραγματικό κομμάτι ζωής. Μόνο που δεν είναι χειροπιαστό.

ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΥΠΑΡΚΤΟ, αλλά άυλο κομμάτι επιστρέφω. Φαντάζομαι το κάνουν κι άλλοι. Δεν τολμώ ν' αναρωτηθώ «θυμάσαι;», γιατί δεν θέλω να είναι μνήμη. Είναι μια πραγματικότητα φτιαγμένη από τα κομμάτια που άξιζαν ν' αντέξουν. Γι' αυτό, απλώς θυμάμαι.

Η ΚΑΘΕ ΓΕΝΙΑ έχει τη δική της ιστορική ή κοινωνική μνήμη. Φτιαγμένη άλλοτε από πολέμους, γέλια ή δάκρυα, από παιχνίδια της αλάνας ή από pixel του playstation. Και σχεδόν πάντα από την επιβολή του έρωτα. Αναρωτιέμαι πολλές φορές τι μυρωδιές θα θυμούνται οι σημερινές γενιές. Αλλά είμαι σίγουρος ότι θα θυμούνται. Αν όχι τη μυρωδιά ενός νυχτολούλουδου, αυτή μιας πόλης σε οργασμό.

ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΜΕΡΙΚΕΣ ΜΕΡΕΣ, σ' ένα σπίτι, ένας φίλος μου έβγαλε και μου έδειξε ένα καλά φυλαγμένο Amstrad 64. Ένα παλαιολιθικό κομπιούτερ της δεκαετίας του '80. Αυτή η άψυχη συσκευή με έκανε να αισθανθώ συγκίνηση. Με γύρισε στα φοιτητικά χρόνια, τότε που με ανοιχτό το στόμα βλέπαμε μια οθόνη με αριθμούς να μετασχηματίζεται σ' ένα ανθρώπινο πρόσωπο, μέσα από ένα πρόγραμμα κομπιούτερ που έμοιαζε περισσότερο με θαύμα παρά με λογική διαδικασία.

ΦΑΝΤΑΖΟΜΑΙ ΠΩΣ ΟΙ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΓΕΝΙΕΣ θα βλέπουν με την ίδια νοσταλγία ένα iPhone της δεκαετίας μας και σίγουρα θα θυμούνται κάποια από τα ερωτικά μηνύματα με τα οποία συνδέθηκε. Έτσι είναι, η μνήμη φτιάχνεται με τα υλικά της ανάγκης μας. Γι' αυτό μπορείς να καταφεύγεις σε αυτήν, ξέροντας πως καταφεύγεις στη γνησιότητα της ζωής σου. Έστω και ωραιοποιημένης.

ΓΙ' ΑΥΤΟ ΕΠΙΣΤΡΕΦΩ τέτοιες μέρες. Νομίζω πως πια επιστρέφω στην απλότητα εκείνων των ημερών. Στην ειλικρίνεια των συναισθημάτων. Δεν είναι φυγή, είναι αυτογνωστική άσκηση. Οι άνθρωποι χρειάζονται ελάχιστα πράγματα για να είναι ευτυχισμένοι. Και κάνουν πολλά για να μην είναι.

http://www.lifo.gr/mag/columns/4495#comments

Η μελέτη πραγματοποιήθηκε από επιστήμονες του Καθολικού Πανεπιστημίου Sacred Heart της Ρώμης και αντικείμενό της ήταν ο «θερμιδικός περιορισμός» - η θεωρία ότι η στερητική διατροφή μπορεί να ωφελήσει την υγεία και να παρατείνει τη ζωή. (    ) http://ygeia.tanea.gr/default.asp?pid=8&ct=1&articleID=13832&la=1

 Αυτό  είναι  που λέει  και ο λαός μας  « να ζήσουμε  να τους θυμόμαστε»

Οι 15 μέρες που συγκλόνισαν την Ελλάδα

Ποτέ άλλοτε, δεν συνέβησαν τόσα πολλά και σημαντικά μέσα σε τόσο λίγες μέρες. Ηταν μια συμπύκνωση του ιστορικού χρόνου που έφερε την Ελλάδα στο προσκήνιο του παγκόσμιου ενδιαφέροντος.

Αλλαξε τις μορφές έκφρασης των κινημάτων αλληλεγγύης, έθεσε μια σειρά από αναπάντητα ερωτήματα για την έννοια της πολιτικής, εξόργισε, θύμωσε, δυνάμωσε, αυτονόμησε χιλιάδες νέους ανθρώπους. Η εγκληματική ενέργεια του αστυνομικού, μόνιμη παρενέργεια της γενικευμένης ατιμωρησίας των οργάνων καταστολής, ήταν μόνον η αφορμή.

 http://www.alfavita.gr/artrog.php?id=3716

(   )Απόρρητο έγγραφο της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (ΕΥΠ) επιβεβαιώνει την ύπαρξη «καμουφλαρισμένων» στελεχών της στις συγκεντρώσεις της ΑΔΕΔΥ και του ΠΑΜΕ (   ) (   )Μισό αιώνα μετά, στο τέλος της Μεταπολίτευσης, το ερώτημα παραμένει επίκαιρο, αφού τα πλοκάμια του παρακρατικού μηχανισμού έχουν παρεισφρήσει σε νευραλγικές δημόσιες υπηρεσίες και, με πρόσχημα την εθνική ασφάλεια και την κοινωνική ευταξία, έχουν αλώσει το κράτος. 

Τα «Επίκαιρα», μετά τις παράνομες παρακολουθήσεις και τις επιχειρήσεις προβοκάτσιας έμπνευσης ΕΥΠ, προχωρούν σε μια ακόμα αποκάλυψη, που θα προκαλέσει συζητήσεις: Ένα απόρρητο έγγραφο της ΕΥΠ, με ημερομηνία 8 Οκτωβρίου 2010, που αφορά σε report κινητοποιήσεων πολιτών της προηγούμενης ημέρας στο Ηράκλειο Κρήτης από άνδρες της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, οι οποίοι «συμμετείχαν» στις διαδηλώσεις.(   )

http://www.epikaira.gr/epikairo.php?id=34872&categories_id=69

Φτιάχνουν σενάρια  αποπροσανατολισμού, ανασύρουν  τους σκελετούς  της τρομοκρατίας - δημοσιεύματα   στο ΕΘΝΟΣ  προχτές  με πληροφορίες   για  τρομοκρατικό   χτύπημα  πολιτικού προσώπου-.

Ο κος  Παπουτσής  οφείλει μια απάντηση  που όμως  δεν  θα δώσει ποτέ  ,  ίσως  και αυτή την φορά  θα προσπαθήσουν με μια  ΕΔΕ,  που ποτέ  δεν θα καταλήξει  σε κάποιο πόρισμά  να κουκουλώσουν το γεγονός.